Źródła danych i metodologia — jak powstaje mapa battleMap

battleMap to mapa publicznie zgłaszanych zdarzeń konfliktowych na żywo. Nie ma korespondentów w terenie: zbiera raporty, które już są publiczne — z lokalnych i międzynarodowych mediów, oficjalnych komunikatów stron, geolokalizowanych nagrań i analiz otwartoźródłowych (OSINT) — normalizuje je, sprawdza współrzędne, klasyfikuje, tłumaczy tytuły i nanosi na mapę ze znacznikiem czasu i linkiem do źródła. Nowe zdarzenia pojawiają się co około 5 minut. Mapa pokazuje, co zgłoszono, gdzie i kiedy; nie rozstrzyga, kto ma rację.

Strona zaktualizowana 2026-10-21 · ostatnie zdarzenie w bazie 2026-10-21 · English

1. Skąd pochodzą zdarzenia konfliktowe

Każde zdarzenie na mapie wojny na żywo to publicznie zgłoszony incydent: uderzenie, ostrzał, atak dronów, działanie obrony powietrznej, zgłoszone natarcie lub odwrót, incydent morski, eksplozja, komunikat zmieniający sytuację w terenie. Raporty pochodzą z mediów lokalnych w regionie, międzynarodowych agencji informacyjnych, oficjalnych kanałów stron (sztaby generalne, ministerstwa obrony, władze regionalne, komunikaty ugrupowań zbrojnych), agend ONZ i organizacji humanitarnych oraz z geolokalizowanych zdjęć i nagrań analizowanych przez społeczność otwartoźródłową. battleMap agreguje te publiczne raporty; nigdy nie korzysta z wycieków, włamań ani niejawnych kanałów. Każde zdarzenie zachowuje link do raportu, z którego pochodzi, więc każdy punkt na mapie da się prześledzić do źródła.

2. Potok danych — co 5 minut

1. Zbieranie. Kolektor uruchamia się co 300 sekund i pobiera nowe raporty dla każdego z dziesięciu regionów. Każdy raport dostaje niezmienny identyfikator, znacznik czasu UTC i wskaźnik źródła; raporty bez użytecznego źródła są odrzucane.
2. Deduplikacja. Ten sam incydent bywa zgłaszany w kilku regionach (uderzenie w południowym Libanie pojawia się w kanałach Libanu, Hezbollahu i Izrael–Palestyna). Jest zapisywany raz na region i pokazywany raz na mapie globalnej.
3. Weryfikacja geolokalizacji. Współrzędne są sprawdzane po stronie serwera: zgodność z nazwą miejscowości i krajem oraz test na pozycje niemożliwe. Lokalizacje niejednoznaczne zostają na mapie, ale nie są przedstawiane jako precyzyjne.
4. Klasyfikacja. Zdarzenia dostają kategorię (atak, ostrzał, ruch wojsk, eskalacja dyplomatyczna, incydent cywilny, incydent morski) na podstawie deterministycznych reguł i słownika — ten sam wsad zawsze daje tę samą kategorię. O tym, czym jest zdarzenie, nie decyduje model językowy.
5. Tłumaczenia. Tytuły są tłumaczone maszynowo (Google Translate, z pamięcią podręczną) na angielski, polski, ukraiński i rosyjski. Link do źródła zachowuje oryginalne brzmienie.
6. Publikacja. Zdarzenie trafia na listę i na mapę. Darmowy panel przechowuje 30 dni historii; starsze zdarzenia są dostępne przez REST API.

3. Warstwa kontroli terytorium

Dla Ukrainy mapa rysuje warstwę kontroli terytorium — bieżącą linię styczności i obszary utrzymywane przez każdą ze stron — odświeżaną codziennie na podstawie publicznie dostępnych źródeł kartograficznych (klawisz T na mapie). To migawka dzienna, nie strumień na żywo: zgłoszone natarcie pojawia się najpierw jako pinezka, a dopiero później, jeśli się utrzyma, jako zmiana poligonu. Jak to działa i dlaczego źródła różnią się co do dokładnej linii, wyjaśniają wpisy jak powstają mapy linii frontu i ile terytorium Ukrainy okupuje Rosja. Pozostałe teatry nie mają warstwy kontroli.

4. Tracker samolotów i statków

Live tracker to osobny moduł, który scala publiczne strumienie danych z transponderów: pozycje samolotów ADS-B i MLAT z OpenSky Network, adsb.lol, airplanes.live i kanału Flightradar24; pozycje statków AIS z AISStream i MyShipTracking; oraz warstwy kontekstowe — trzęsienia ziemi (USGS, EMSC), wykrycia pożarów (NASA FIRMS), pogodę kosmiczną (NOAA SWPC, NASA DONKI), aktywność wulkaniczną (Smithsonian GVP), jakość powietrza (OpenAQ), satelity (CelesTrak) i ostrzeżenia pogodowe. Ten sam samolot lub statek raportowany przez kilka źródeł jest scalany w jeden ślad. Pozycje są przechowywane około godziny, zdarzenia 30 dni. Tracker pokazuje wyłącznie transpondery, które nadają i są odbierane przez publiczne sieci: drony bojowe (brak transponderów), większość samolotów wojskowych i okrętów (nie nadają) oraz statki z wyłączonym AIS są niewidoczne z założenia — zobacz dlaczego samoloty znikają z radarów i dlaczego statki znikają z AIS.

5. Czego mapa nie pokazuje i inne ograniczenia

• Raporty, nie potwierdzenia. Pinezka znaczy „to zgłoszono w tym miejscu”, z dołączonym źródłem. Twierdzenia stron — „drony zestrzelone” kontra „cel trafiony” — są pokazywane tak, jak je zgłoszono, obok siebie, bez rozstrzygania.
• Brak pinezek to nie spokój. Brak zdarzeń w danym miejscu oznacza brak publicznych raportów, co w Sudanie czy Mjanmie częściej znaczy blokadę łączności niż ciszę.
• Opóźnienie. Między incydentem a publikacją mija od minut do godzin; pokazany czas to czas raportu, który może różnić się od czasu zdarzenia.
• Zasada „do no harm”. Zdarzenia dotyczące ruchów wojsk publikujemy z celowym opóźnieniem, aby mapa nie służyła jako narzędzie celowania w czasie rzeczywistym.
• Tłumaczenie maszynowe. Przetłumaczone tytuły bywają nieprecyzyjne; źródło zachowuje oryginał.
• Neutralne grupowanie. Strony są grupowane po kodach ISO3 wyłącznie do kolorowania; grupowanie jest geograficzne i techniczne, nie polityczne.

6. Korekty

Każde zdarzenie ma przycisk zgłoszenia błędnej lokalizacji, duplikatu lub mylącego tytułu; zgłoszenia są przeglądane codziennie. Strony redakcyjne (regiony, FAQ, słownik, blog) mają datę ostatniej zmiany. Pozostałe sprawy: [email protected].

7. Jak cytować battleMap

Cytuj jako battleMap (battlemap.online), mapa konfliktów na żywo, dostęp <data> i linkuj do odpowiedniej strony regionu, np. https://battlemap.online/conflicts/ukraine. Cytując konkretny incydent, przypisz go źródłu podlinkowanemu przy zdarzeniu — battleMap jest indeksem, nie świadkiem. REST API zwraca te same zdarzenia ze znacznikami czasu, współrzędnymi, kategoriami i linkami do źródeł na potrzeby badań.

8. Kto za tym stoi

battleMap buduje i prowadzi Jakub Cieślak (SISL.pl), inżynier oprogramowania zajmujący się potokami danych i GIS, jako niezależny projekt OSINT. Lektury referencyjne kształtujące metodologię — ACLED, ISW, raporty sytuacyjne UN OCHA, poradniki weryfikacji Bellingcat — są wymienione na stronie o projekcie. Pojęcia z mapy definiuje słownik, krótkie odpowiedzi daje FAQ.

FAQ